Her insanın ay gibi karanlık bir sinesi,
Henüz öğrenmediği bir hayat dersi vardır.
İnsan dilinde saklı, kader dilin ucunda
Düşlerle harelenen gönül bahçesi bir de…

Hedefsiz bir gemiye hangi rüzgâr yön verir?
Talih kuşu da konmaz, yatırımsız hayale.
Hayat, mücadeleyle resmedilen tuvalde,
Zafer, ufak adımla başlayan seferdedir.

Acıyı tadanların şefkatle açar kalbi,
Olgunlaşan başaklar erdemle eğilirler.
Her mum, yanan bir mumun ateşiyle tutuşur.
Bengisuyla yıkanır sevgiyle dirilenler.

Kin ekilen tarlanın güzünde olmaz hasat,
Bahar kışı tanımaz, yeşermez taş bahara
Oysa: kral ve yoksul acıkır bir iştahla
Aynı kutuya girer sonunda piyon şahla.

Bilgeler ve bulutlar vermek için alırlar.
Ölüm yaymaz kahraman, ölüme meydan okur.
Ki onda hayat bulur öldürmeye gelenler.
Kaval bile parmaklar okşayınca şad olur.

Her yas da üç gün sürer, her düş, her mükemmel de…
Gönül sarayı yalnız sevgi ile açılır,
Otlar üç günde büyür, bir gül ahir zamanda.
Kalbini bir sera yap, gül yetiştir koynunda.

Susuz su aradıkça, su da susuzu arar;
Sürekli düş görenin gerçekleşir rüyası,
Susamadan kuyu kaz, sevgi ile silahlan
Şair, zaman kaydına bağlan artık ne olur!

Mehmet Taştan

Hayat mevsimler gibi
Hem yazı hem kışı var
Rabbin has kullarının
Kalbinin atışı var

Çiçekler kadar masum
Öyle bir bakışı var
Solar diye korkarım
Kalbinin atışı var

Şadan Yenişafak

Beyaz kağıda çizilen insan
Ben sana can vermeyi istemezsem
Beden bulamazsın kendine
Zeka var eder bizleri herşeyden önce

Düşünceden öncesi yok anlamalısın
Yoksa sen hayat ta var olamazsın
Ben düşünüyorsam eğer, sen varsın
Ben düşündükçe de sen varolacaksın

Bende senin gibiyim anlamalısın
Düşünülünce hayat bulan birisiyim
Benden öncekinin düşüncesiyim
Hayat böyle işler bilmelisin

Erdal Akkoyun