duvarda ki resim

Duvarda bir resim asılı;
Sisli bir havada pencerede duruyor.
Gözleri nemlenmiş,özgürlüğü kısıtlanmışcasına
Kuşları seyrediyor…
Uzanmış ki bir asma,
Ne meyvesi var,ne de bir dal
Yalnız öyle bir dik uzanmış ki;
Meydan okuyor adeta sonbahara…
Belki,belki kuşlar son şarkılarını söylüyor,
Elveda diyorkıza ve ağaca

BİR GÜNN

Bir gün süreceğim atımı,
Çekeceğim yamçıyı sırtıma,
Garip halli mi desem, yolcu halli mi
Bıkmadan arıyacağım
Hem kömür gözlümü, hem memleketimi.

Yolum hanlara düşecek,
Yörük çadırlarına düşecek.
Yolum uzaklara, ta uzaklara
Pınar başlarına,
Hemşeri düşlerine,
Yolum.
Daha bilmem nerelere,
Nerelere düşecek…

Bir gün ineceğim atımdan,
Öpeceğim o memleketin
Taşını toprağını.
O memleket,
Kömür gözlümün memleketi,
Benim memleketim, benim yurdum.
O memleket.
Zaman zaman selam durduğum
Ekmeğim kadar arı,
Suyum kadar duru
Çiçekler içinde çiçek, Anadolu!..

Ben Varım

Yoksulluk beni yaban ellere atmış olsa da,
Güzel yurdumu andıkça her zaman varım.
Gönül hasret çekmekten, yorgun kalsa da,
Güzel bir şarkı duydukça, her zaman varım.

Ben Atatürk çocuğuyum, kolay teslim olmam.
Ölüm Tanrının emri, ondan da korkmam.
Ben bir zavallı değilim, aciz olamam;
Bir şiir yazdığımda, her zaman varım.

Kudurmuş medeniyet binlerce can alsa da;
Milyoner falanca bey; bana tepeden baksa da;
Yoksulluk yakamı, hiç bırakmasa da;
Bir lokma ekmeğim oldukça her zaman varım.

Hayata küsemem, buna hakkım yok.
Sıla hasreti, bazen içimi kavursa da;
Yapa yalnız ortalarda lalmış olsam da;
Bir dost bulduğumda her zaman varım.

Gözüm uyku tutmasa da, uzun kış gecelerinde
Yemyeşil ümitlerim, kurusa da gönlümde;
Her ne kadar, tüm sevgileri arzu etsem de;
Bir tek sevgi bulduğum an, her zaman varım.