İnsanın sessizliği değil midir çığlıkları başlatan; durduğu yer, baktığı an değil midir onu buğulayan yağmur gibi yeryüzüne yuvarlayan..
Sakin kokan bir günün içinde olamaz mı bas bas bağıran bir deniz, yok mudur
o dalgaların kalkmasının sebebi.. Susar susar insan hiç konuşmaz bazen,
bakar sadece uzun uzun, düşünür hep düşünür. Yumar gözlerini hayata, görmek istemez, duymak istemez hiç birşey, istemez etki, istemez rüzgar, korkar çünkü çığlıktan…
Sadece umuttur dediğim, ümittir aslında, kendine verdiğin umut kendinden
aldığın umuttur, bahsettiğim..

Rejy

Günler günleri telaşla kovalıyor, aylar ayları takiple kapatıyor. Fakat yüreğim yırtıldığı, rüyalarım kırıldığı halde yine yoksun.
Yoksun kalan hicran derdimle, sensizlik sessizliğinde karanlığın giysisini
giyen gölgeni arıyorum. Ufukların kanlı yüzüne ismini ve cismini
sarıyorum. Gecenin karanlığına boğulan Üsküdar pencerelerini, gemilere
kılavuzluk yapan fenerle tarıyorum. Fenerler; rüyalarıma yavuz, biriken
gözyaşıma havuz, sensizlik körlüğüne kılavuz oldular… Kız kulesine
fırlattığım hüzün taşları, yorgun duvarlarının canı yanarak acımla feryat
ediyor. Deli dalgalar gözyaşımı yutarak, bilinmezlerin kara fanusunda
kapanarak iradem hapiste kaldı. Sensizlik sessizliğine gömülen,
kaldırımların kalabalığıyla sürülen ruhuma yaklaşarak bir santimde olsa tebessüm
ver, benliğinden bir gramda olsa bakış ser. Umutsuzluğun sıkan
cenderesinde boğulacak gibiyim, Uzakların bıkan enderinde ba
ğıracak gibiyim… Sana olan özlemim darağaçlı intizarıma dayanarak
gönül yasımla yandıkça yanıyorum, kalemim mürekkepler tutarak kanlı
hüzünle battıkça batıyorum, bedenim Karacaahmet’in ölüm soluğunda yattıkça
yatıyor. Düşlerim sönük, sözlerim donuk kaldı, beni benden aldın.
Dudaklarımı tellendiren melodiler, duygularımı seslendiren şiirler, ellerimi
terlettiren işaretler seni söyler bana. Ah..! sevginin çilesinde çiçek
bahçeleri kuruyarak kopan ızdırap çığlığım… Ah..! yaşamımın filesinde
topladığım dilek sayfaları tutuşarak deryanın serinliğine bıraktığım
küllenmiş kaşım. Ah..! hayatımın direğinde yükselen sevda kubbesi
yıkılarak koparılan başım. Ah..! zamanımın dişlerine atılan taşlar: Hep
seninle akar, yüreğim seninle bakar.

Özkan Karaca

İnsan neden hatırlar ki gereksinimi olmadığı halde. Neden ızdırap çektirir ki kendine, canının yanacağını daha fazla bile bile… Bu gün son günümüz olsun seninle öyle sonumuz olsun ki kıyametin öldürmeyen halini en acıtan şekilde hissedelim. Sen sen ol orda bende ben . Tutamayacağımız uçsuz bucaksız sözler verelim birbirimize . O anda çok güzel olmuştu diyelim hatta.

Ertesi sabah uyandığımızda ayrı yataklar farklı kokularla uyandık eminim ki. Evet sen sen oldun orda ben de ben burada … Varolma nedenimizi yitiriyoruz. Neden anlamıyorum kendimize neden bunları yapıyoruz. Artık hiç mi bırakmıyoruz kendimize birbirimiz ola bilme ihtimalini… Bugünümde yoktun yaklaşık 365 günden fazladır da bugünlerimde dünlerimde olmadın… Yine biliyorum kabullenmiyorum ama biliyorum yarında olmayacaksın. Evet dünyada herşeyimi kaybettim ama içinde sen olan ümidimi ümitlerimi kaybetmedim. Neden beynim sana bu kadar sadıkken bedenim olamıyor. Hissedebiliyormusun artık acılarımı . Galiba senden tiksiniyorumda , silip attım seni bir anda bir hiç gibi hayatımda öyle bir çöp bile atmamıştım halbuki ama seni attım. Yırttım hayatımın sayfalarından kanırta kanırta acıta acıta içimden söktüm attım seni. Nedenini bilmeden senin derinliklerine sürüklendim en çok ta bu hoşuma gidiyordu aslında …

Sen benim nedensizliğim olmuştun bir bakıma. Artık seni seviyorum diyemiyorum… Bugün beni hiç düşünmediğini biliyorum , belki yıllardır da aklından hiç geçmemişimdir. Kendime Acıtasyon yapıyormuşum hissi veriyor bana sana yazmak. Çok büyükmüşsün be güzelim… Seni sildim seni yırttım seni yok saydım. Ama biliyorsun yazılarımda bile sadece nokta kullanırım . Çünkü sonlanması gereken şeyler bitmelidir. Tıpkı biz gibi… Ederlezi Shancarrig bu kadar mı can yakar bu kadar mı koparabilirdi hissizliği içimden. Hayatımda en çok sevdiğim ve en çok nefret ettiğim insan ! Bugün burda bir destan oluyor bugünde seni unutmak istemiyorum çünkü yıllardan sonra ömrümden sonra yine sen olmadan seninle … İşte burdayım uçurumun kenarındayım. Tek istediğim yukarda kokunu duyup aşağıya öyle inmek…

Hayatımın son hamlesiydin belkide erişmek istediğim ama bilerek kaybettiğim. Bizsizleştireli uzun zaman oldu cümleleri. Vicudum ön sevişemiyor artık kimsesizliğimle.

Bir sen vardın yanımda kalan birde ayrılırken verdiğin o mis gibi sen kokan TOKAN ….

Ekrem Yasin Parlak