karanlığı görebilirim göziçlerinde

gelip bırakılacak-alıp götürülecek,
basitliği sevmenin.
kalan ziyan olsa
umrunda değil.

anlamını yitirmiştir yağan yağmur
cümle içlerinde şiirin,
sonrası bir araya geldiğinde harfler
anlatamaz
sırılsıklam hali,
’sevmekten mi yağmurdan mı’
muamma..

hep bahsedilecek sancıdan
yanan ateşten ve beklemekten
yoldan dönülecek
adı gitmek olacak ..

sevmenin karşılığı ortak olmak
yelkavonla akrebe
sürüklenmek zamanın içinde
göziçlerinde duran karanlığa aldanıp..

Yokmuymuş mu neymiş sevmek
yalan gelen bize,farkedemediğimiz
ilk
buğulu halini..

acılarmı tamamladı bizi sevdam
artıklarımızı gömdük mü içimize,
yetinmesini beceremeden elimizdekiyle..

sözümü kafesledim artık
her sevişirken sakladığımız
çığlıklarımızı,koyverdim çıldırıp..

neymişse yaş gözlerimde
soluklandığım omzuna yaslanıp
gerilip kalmıştım sevmende..

varsa da gidecek yok,insan durup durup
devriliveriyor olduğu yere.
birde çaresi olmazsa korkularının
konuşmaktansa korkunç gelen
duvarlarla
insan kırıyor bir bir dişlerini..

bulutlarını görüyorum merakta kalma,
çalı bir gövdeye asırlık çınardan
devrilme dersi,bu hayat
benden sana..

sevdan ilk halindeki buğusuyla
-çamur koksada-
buram buram tütüyor gözlerimde.

sığındım

Hiç unutmadığım bu koku
yangınından sonra..

değeri yitirilir asıl
asılı tuttuğun-tutunduğun
umudun yaşını bıraktığında
ki yakışmaz hiç
gözle gördüklerine.
bilmezler oysa iki sözle
yıkıldığını..

nefret taşıdıkca yük olur
göze.Yüz,bin yüz taşır.
ağır değildir söz çıktığında
vardığında yıkar ağırlığıyla.
okumakla anlaşılmaz,
hissedilir
yangının tam ortasında kalınca.