Olmayınca sen parmaklarım titriyor
sesini istiyor canım / gitmeliydin
soğuk iklimleri içime bırakıp
içinde huzur..

Şehirler kurup şehirler yıkmalıydık
adı yitik rengi soluk
yüzsüz
bir paramparçalığı paylaşmalıydık
kalsaydın.

yanaş

isterim ki köpüklü mü doğarken mi
deli gibi
soluğum soluğuna sarılsın
gönül direnmede
olabildiğinca yaklaş
gözbebeklerinin kokusunu duyayım.

çaresizlik
bildim bileli bu yol boyu
ayak izlerim,boşluğa çıkan.
sebebi halimin,bilsen ölmekten basit.

aynı yerinde şehrin,üşüdüğümüz
kitlendiğimiz gözgöze gelip,
anlatamadığımız o his
birdaha hiç hissetmeyeceğimiz,
dönmemeye neden aradığımız.
nehirdi vakit
sürüklendik.

bu gidişi saymam
yeniden gel-git..
sığdıramam avuçlarıma kalanlarını
avutamam,anlatamam.

telaşlıydın giderken
yanına beni almayı unuttun.
eksik kaldi sayfası öykünün
düğümlenmek mi
boşluk mu olacak geçen her gece
nefes zehir
yaşamak delilik..

çaresizlik bu yol
bilsen sebebini bu halin
ölmek bile basit.

‘kaybolduğum boşlukta
bölünsem bin defa
her parçam sen..’

cesaretin hevesten ibaret
görünce yolu,uzun ve ıssız
göze aldığın sevmek,uğruna harcadıkların
kan olup akana kadar gözlerinden.

kül rengi huzur dediğin bu.
batması güneşin/doğmasıyla aynı
içinden sevinci çıkarılmış hatıra
sır güzelliğinde bakmanın
acı bıraktığında..