zaman gece yarısı
yine seni düşünüyorum
ıslak gözlerim camda
belki gelir diyorum
Hani bir sarkımız vaardıya
işte onu söylüyorum
ölesiye sevmiştimki
UNUTAMIYORUM

aşkınla ne garip hallere düştüm
herşeyim tamamda bir sendin noksan
yağmur yaş demeden yollara düştüm
içim ürperiyor ya evde yoksan

ya yolu kaybettim ya ben kayboldum
ne olur bir yerden karşıma çıksan
tepeden tırnağa sırılsıklam oldum
içim ürperiyor ya evde yoksan

elbisem gündelik pabucum delik
haberin olsa da sobayı yaksan
yağmur iliğime geçti üstelik
içim ürperiyor ya evde yoksan

sarhoşsam kapını çaldığım anda
saç baş darmadağan açık saçıksa
bir de ufak rakı varsa yanımda
içim ürperiyor ya evde yoksan

sabahlara kadar içsek sevişsek
ne ben işe gitsem ne sen asyılsan
derin bir uykunun dibine düşsek
içim ürperiyor ya evde yoksan

ne kadar üşüdüm nasıl acıktım
ilk önce sıcacık banyoya dalsam
sanırsın şu anda denizde çıktum of
içim ürperiyor ya evde yoksan

yanlış mı aklımda kalmış acaba
muhabbet sokağı numara 90
boşa mı gidecek bu kadar çaba
içim ürperiyor ya evde yoksan

içim ürperiyor ya evde yoksan
içim ürperiyor ya evde yoksan

BÜYÜK ÜSTAD ORHAN GENCEBAY.

kalp yırtık afişler
kimseler yakıştırmadı bana gülmeyi
belki de o yüzdendir nadir gülüşlerim
hayatımı yaşayamazken adam akıllı
bilmiyorum hangi yüzledir bu zamansız düşlerim

yaşadıklarımı unutmadım,tıpkı yaş akıttıklarım gibi
hepsi birer göl artık,güneşle kurumaya başlayan
daha dünün alıngan çocuğu değil mi
ne varsa şimdi hayata dair hepsini boşlayan
boş vermek,aldırmamak şimdiki asli işlerim

etten kemikten yaratılmışız hepimiz
önceden ettim;sevdim,affettim
sonra kemik oldum;sertleştim,kırıldım
o gün bugündür farkettim
kullanılmıyor artık yırtılmış afişlerim