Ama Ölüm

Özgürlük kitabının
sayfaları arasına
cellatların kurduğu
darağacındaki ip
yarım kalan
sayfayı gösteriyor
okumaya devam edecek
nice insana
Evlilik fotoğraflarının yırtılarak
kırılan çerçevelerin
sokağa atılan
tahtalarıyla çakılıyor
çocuk tabutları
Hiçbir genç kız
taşımıyor kolyesinde
sevgilisinin fotoğrafını
ama ölüm
sayfaları oyulmuş
bir aşk romanının
içine gizliyor
tabancasını…

Sunay Akın

Anlaman Gerek

Oturuver yanıma beraber ağlayalım
Tedavi gerekliyse yarayı bağlayalım
Çareyi bulamazsan usulce dağlayalım
Merhametle sarılmasını anlaman gerek…

Umulmadık felaketlerdir dağları büken
Kavuşamayandır sevip de gözyaşı döken
Feryat figandır uzayınca ciğerler söken
Bağırtıları gümbürtüyü anlaman gerek…

Bakıp anlayamadın zaman gelir tanırsın
Değerini vermezsen gün gelir utanırsın
Dertlerine sabreder sözlere katlanırsın
Sabrın meyveleri tatlıdır anlaman gerek…

İşitmedin sesleri uzay bile duyarken
Karnı açları bilemedin pasa doyarken
Üçe alıp ona verdin milleti soyarken
Hesaba çekileceğini anlaman gerek…

Uğraşma mızrak sığmaz çuvalı deliverir
Kimse kendine bakmaz deliye gülüverir
Kaçamazsın ölümden delikten giriverir
Parçalanıp dağılacaksın anlaman gerek…

Kötü sözler olmasın aman ha dilindeki
Zarar vermesin sakın tuttuğun elindeki
Ötüyor oynatıyor sazların telindeki
Acı söz insanı kahreder anlaman gerek…

anne

Seni özlüyorum anne
Her dakikada her saniye seni özlüyorum
Hiç kimse senin gibi bakmıyor bana
Kimseyi sevemiyorum senin kadar
Seni çok seviyorum anne
Çok demek az mı gelir acaba bilmiyorum
Kelime bulamıyorum…
Seni ne kadar sevdiğimi anlatacak inan
Sensiz hep üşüyorum anne
Güneşin altında bile üşüyorum
Senin sıcak gülüşün olmayınca üşüyorum anne
Seninle olmak istiyorum her dakika
En güzel sözleri sana söylemek istiyorum
Resmini yanımda taşıyorum hep
Baktıkça daha çok özlüyorum
Yanaklarım ıslanıyor her defasında
Yüreğimde acı hissediyorum
Seni çok ama çok seviyorum ANNE