SiirHayat.com

Arsiv ‘Aile Şiirleri’


Yeni bir yaşam

22 Ocak 2008 Yazan* admin | Kategori* Aile Şiirleri

Yeni bir yaşam

Yeni bir yaşam

Günlerden ne gündü o gün

Ben işteydim o gün

Tarih ise gösteriyordu nisanın 12’sini

Acilen hasteneye kaldırmışlar

Baldızlar Müzoşumu

Sonrası haber uçurdular bana

Ne haberdi ama ne haber

Heyecanlandım

Sevinsem mi üzülsem mi anlayamadım

Demişti Müzoşum bana

Bu seferde bekleteceğim demişti seni

Dedidiğini de yaptı

Hastanede gece kuşu olduk

Asker gibi sabaha kadar nöbet

Gelen doğurdu giden doğurdu

Bizim hatun bekledi

13 nisan cuma gününü

Bizim nöbet bitti

Hemşire verdi elime

Erol Emre’yi koçumu

Hatunum bir oğlan doğurmuş

Baldan tatlı mı tatlı

Dedim Müzoşum bal doğurmuş

Hastanede o iki gün bitmiş

Yeni bir güne oğluşum

Yeni bir nefesle başlamıştı

Ne mutlu bana

Ne mutlu bize

Allah’ım sana şükürler olsun

Sormuşlardı kim zengin diye

Güzel bir hatunum var Müzeyyen

Tatlı bir kızım var Hilal

Nurtopu gibi bir oğlum var Erol Emre

Kim zengin

Tabii ki ben

2000 yılında doğan oğlum Erol Emre’ye hitabımdır.

Burada ayrıca müzoşum dediğim sevgili eşim müzeyyen açıklamak istedim.)

(Serdar Sayıl -2000)

ümitlerim

22 Ocak 2008 Yazan* admin | Kategori* Aile Şiirleri

ümitlerim

Göz yaşlarım yağmura inat akıyorlar
içimde bir acı hüzünlüyüm bu gece
sensizlik içinde boğulurken
yudumluyorum yarım kalmoş şarabımı sezsizce

Teyipte çalıyor ikimizin şarkısı
eski günleri hatırlatıyor nakaratı
yakıyor içimi cayır cayır bu ayrılık
günden güne eriyorum hadi dön artık

Ümitliyim bu gece
bekliyorum telofon çalacak diye
eski günlerin hatırına
belki arasın diye

Aramazsanda kırılmam
avuturum kendimi belkide kandırırım ama son bir kez gelmezsen
o zaman dünyadan kaybolurum

Gerçekten yaparım bunu
emanet cana kıyarım bu sefer
allah yarattı demem
senide götürürüm benimle beraber

yok

22 Ocak 2008 Yazan* admin | Kategori* Aile Şiirleri

yok

ne sevgiymiş bu bu kadar şiir yazdıracak
insanı kendine kul köle edip
sadece kendi adını anacak
ne sevgiymiş be ne sevgi ama
sevenler yanardı ya
sevilenler bırakırdı seven zaten ağlardı
peki ya sevilen neden ağlamıyor
bu nu ençok o hakediyor
bunu herkez bilmiyor
işte insanlar bu yüzden acı çekiyor
çektiği acıyı değersiz biri için yapıyor
hayat bumu ya bu yani
seven sevsin sevilen çeksin gitsin
sonra seven karanlıkta gezsin
inasnlık böyle sen yalnızken
o bunu bile görmemezlikten gelsin