(KAYBETTİN KOCA İSTANBUL YARİMİ)

söz verdim sevgilim ALLAHIMA
kim ne derse desin bırakmam seni

senki umut işiğim
senki benim tutkum

istanbulun işğinda
ben sevğilim sana tutuldum

o caddeler sahitki
o parklar osokak lar şahit ki
keşke dili olsada konussa
seni ne kadar sevdiğimi

ey koca istanbul şimdi ne yaptın sevğilimi
her kösede onun sesi
her karanlıkta onun hayali
sevdiğim şimdi ğurbetmi aldı sendeki
SEVGİMi ıslak caddelerdemi yıkadın sendeki
saf SEVGİMİ………..

(KALP AĞRISI) AYRILIŞ

BİLMEM HATIRLAR MISIN?
ESKİDEN BALAT’IN KUYTU KÖŞELERİNDE BULUŞURDUK SENLE.
BEBEKLİKTEN BERİ YANIKTIK BİRBİRİMİZE
SEN BANA HEP BEBEĞİM DERDİN
BENDE ANNEM GİBİ KONUŞMA DERDİM SANA.

HEP HAYKIRIRDIN DAĞLARA TAŞLARA;
BEN BU KIZA AŞIĞIM HEMDE ÇOK AŞIĞIM…
BALAT’IN TOZLU,TOPRAKLI,TAŞLI YOLLARINA
YOSUN TUTMUŞ DUVARLARINA YAZARDIN ADIMI

BELKİ DE O YÜZDEN BIRAKIP GİDEBİLDİN BENİ
OYSA BEN SENİ O YOLLARA
YOSUN TUTMUŞ DUVARLARA DEĞİL
KALBİME YAZMIŞTIM…

BEN KALBİMİ SÖKÜP ATMADAN UNUTAMAM SENİ
BU ŞİİR SANA,SONSUZ AŞKIMA….

(A.SEZGİN…) USLAN ARTIK DELİ GÖNÜL

Yine dalıp gidiyorsun
konuşmayıp ağlıyorsun
hiç kimseyi duymuyorsun
aşıkmısın yine gönül

hatırla yıllar öncesini
sevmiştin böyle birisini
almadın mı ondan dersini
uslan artık deli gönül

güzel yüzüne mi baktın
sahte gülüşlerine mi inandın
yoksa yeşil gözleremi kandın
uslan artık deli gönül

sevgi sözde kalır bir gün
terk edilirsin unmadığın gün
gülen yüzün ağlar bir gün
yalnız kalırsın yine gönül

o coşkun bir su gibidir
avuçlarında tutamazsın
okyanus gibi derindir
boğulursun bir gün gönül

vurdun duymaz oldun yine
zararsın hep kendi kendine
yazık değilmi şu ömrüne
uslan artık deli gönül