Seni beklerken
Dün,
Şiirlerin geldi
Öyle çok sevindim ki
Öyle çok sevindim ki
Ak kağıtları
Öpüp koklamaya başladım
Duygularının,
Koynuna girdim
Bıkmadan,usanmadan
Dışarıya çıkmadan
Tam bir haftadır
Şiirlerinle sevişiyorum

Bir aşkım var…yıllar öncesinden kalbime gömdüğüm!
Bir derdim var,sayesinde elim kolum kördüğüm.

O´na onu sevdiğimi âh bir söyleyebilsem..
Karşımda görünce onu titreyemeyebilsem!

Ben söyleyemiyorum,sesimdendemi anlamaz?
Yere sorsa,göğe sorsa vallâhi yalanlamaz.

O´nun ismini söylerken,içim titrer sürekli,
Bana kendi olmasada,O´nun adı gerekli…

Aşk denilen bumu ki?Bütün rûhumu sarmış!
Bir âleme götürdü ki;yer beyaz,gök kızarmış..

O âlemin ağaçları,su içtikçe yanıyor!
İnsaları;”Lâvları su diye” içip kanıyor!

Rüzgârı baş döndürür,sükûneti çam devirir,
Dimdik duran adamı baş aşağı çevirir..

Boğulmazlar denizine girenler,o âlemin!
Mürekkebin tükensede,durmaz yazar kalemin.

Benim anlatmamla olmaz!O âleme git de gör!
İsmimi herkes bilir ne fayda!Kulaklar sağır,gözler kör…

Artık istemiyorum!
Artık istemiyorum gözlerimden zamansız boşalanları,
Bedenimin kasıntısı,ellerime kadar ilişmişken,
Feryat,figan dolu titrek şiirler yazmak istemiyorum.

Kafamı yastıkla her buluşturmamda,düşünmek istemiyorum.
Nerede hata yaptım diye…
Utanıyorum artık.
Utanıyorum insanlara bu solgun yüzle bakmaya.
Ve yine karşılığında,
Bir o kadar soğuk bakışların esaretine güceniyorum.

Dilimin amadesi dertli şarkıların nakaratları da,
Gecemin beyhudesi yetmişlik şişeler de,
Yere batsın be!…

Dert basamaklarını üçer beşer çıktım.
Yoruldum.
Öyle yoruldum ki…
Soluklanmak için bir yer arama umudundan bıktım.

Karşımda düşmancasına dikilen bu sayfalardan,
Kaderim gibi kara yazılı kalemimden,
Her şiirde damla olmaktan çıkarcasına çağlayan,
Dizelerin arasında kendilerine yer edenin kanlı yaşlarımdan…

Senli ve sensiz olan herşeyden bıktım be bıktım anlasana…

Artık sevgini istemiyorum.Bende sevgin iptal!
Meğer ne de ucuzmuşsun,aldanan ben aptal!